Reünie in India – 18 januari dertig jaar later
Karin Bloem (eigenaar van reisorganisatie Wild Times Safaris) kwam met een spontaan plan voor haar jubileum.
reis naar India, een met grote gevolgen. “Mijn 18-jarige dochter en ik zaten in een boot op de Ganges. De zon kwam op en mensen baadden in de rivier. Het was daar zó mooi.” Drie dagen vóór de reis had ik een reünie gehad op de Jan van Goyenkade 17/18. Ik dacht: “Hoe bijzonder zou het zijn als we hier met die groep zouden kunnen zijn?” Ik stuurde hen een bericht: “Volgens mij is het 30 jaar geleden dat we samenwoonden? Reden genoeg voor een huisjubileum!” En zo begon het 18-jarig jubileumavontuur van Jan in India…
Aan het einde van de dag komen in het huis van Karin Bloem in Den Haag zes vrouwen bijeen om te praten over hun reis naar India een maand eerder. Een van hen heeft een fotoalbum bij zich met foto’s uit hun studententijd. De vrouwen buigen zich enthousiast over de foto’s en halen herinneringen op aan hun tijd in Leiden. Karin: “Al die ronde gezichtjes van ons!” Ook Stan de Klerk-Waller roept enthousiast: “Al die foto’s zijn fantastisch, dat boek is echt geweldig.” We gaan aan de grote tafel zitten en meteen beginnen alle verhalen te stromen.
Van 9 naar 20 huisgenoten,
Karin begint bij het begin: “Toen ik terugkwam in Nederland, waren veel huisgenoten meteen enthousiast. Ik dacht: ‘Als er zes vrouwen meegaan, zou dat al fantastisch zijn.’ Maar er bleven zich steeds meer vrouwen aanmelden. Op een gegeven moment waren we met zestien, en toen zei ik: ‘We zijn allemaal Jan 17/18, dus wie wordt nummer 17 en wie nummer 18?’”
Kika Notten-Van Manen vertelt over haar besluit om mee te gaan: “We werden met steeds meer, en op een gegeven moment krijg je het gevoel: ‘Als ik niet ga, mis ik iets heel bijzonders.’ Uiteindelijk zijn we met twintig oud-huisgenoten naar India gereisd!”
Stan: “Grappig genoeg voelde het helemaal niet als zo’n grote groep.”
Karin: “Toen het serieus werd, hebben we een jubileumcommissie opgericht met Stan en Silvia de Ronde Bresser-Oostwegel.
Jan 18, eind jaren zeventig.
Stan vervolgt: “De reis was ongelooflijk goed georganiseerd door Bloem. Het voelde ook echt vertrouwd om samen te reizen, omdat je met iedereen hebt samengewoond.”
“Er zijn helemaal geen ruzies geweest,” vult Carmen Völker-Teixeira de Mattos aan.
“Maar ik kan me ook geen irritaties herinneren uit de tijd dat we op Jan 18 woonden,” mijmert Stan.
Karin: “We waren een beetje jongensachtig in ons huis, qua eerlijkheid en openheid. Dat was kenmerkend voor ons huis, en dat hebben we nog steeds.”
Maar was er dan niets veranderd vergeleken met vroeger? Carmen, de jongste van de huisgenoten, zegt: “Ik vond het tijdens de reis eigenlijk heel anders dan vroeger. Vonden jullie dat niet? Je hebt die hiërarchie niet meer, en iedereen heeft inmiddels van alles meegemaakt.”
Silvia zegt lachend: “Dus hoefde zij als jongste eindelijk niet meer het vuilnis buiten te zetten.”
Karlijn de Mol of Otterloo-Farwerck: “Er was inderdaad een heel ontspannen sfeer. Dat was vroeger op Jan 18 ook zo.”
De huisquiz…
Tijdens de reis bleek dat de dames hun studentengeest zeker niet waren verloren. “Kika en ik hadden samen een huisquiz gemaakt, die halverwege de week gepland stond,” vertelt Karlijn. Karin schetst de situatie: “De eerste vier dagen hadden we een heel intensief programma en korte nachten. Daarom was de quiz pas op dag vijf.”
Karlijn: “Ik was bang dat tegen de vijfde avond alle anekdotes uit onze studententijd al besproken zouden zijn. Maar we hebben vooral bijgepraat over wat er nu in ons leven gebeurde, dus eigenlijk hebben we het helemaal niet over vroeger gehad. Gelukkig maar!”
De quiz vond uiteindelijk plaats in het tijgerpark. Terwijl alle andere gasten al sliepen om uitgerust aan de safari van de volgende ochtend te beginnen, rolde Jan 18 alle verhalen uit — en de avond begon toen pas echt…
De ruggengraat van de reis
Je zat helemaal op een high,” zegt Silvia.
Carmen: “We hebben zó hard gelachen. Een paar keer liepen de tranen over mijn wangen van het lachen.”
Karlijn: “Mijn kaak deed er zelfs pijn van.”
Het hoogtepunt voor iedereen, hoe cliché ook, was “dat we het zó leuk hadden samen.”
Stan: “Alles kwam voorbij. Soms zat je vijf uur naast iemand in de bus en dan had je ineens een heel diep gesprek. Door het reizen en omdat je steeds een kamer deelde met iemand, hadden we relatief veel tijd om echt bij te praten.
Wat maakte de reis zo bijzonder?
Silvia: “Het was natuurlijk op zichzelf al heel bijzonder om na al die jaren met zoveel oud-huisgenoten samen te zijn en zo’n reis te maken.”
“Op cultureel en historisch vlak was Varanasi voor bijna iedereen een hoogtepunt,” vult Stan aan, “vooral omdat je meteen zó in India wordt ondergedompeld.”
“En natuurlijk de Taj Mahal,” zegt Karlijn. “Ik dacht: ‘Die ken ik wel, want je hebt er al zoveel foto’s van gezien,’ maar wanneer dat immense witte mausoleum ineens uit het niets verschijnt, weet je echt niet wat je ziet.” Hoe bijzonder om dat samen te delen.
“En we waren blij dat we de tempels in Sarnath hebben gezien,” zegt Carmen. “Daar is het boeddhisme eigenlijk ontstaan. Dus dat is nog eens een heel spirituele plek,” en “hier konden onze yoga-liefhebbers helemaal hun plek vinden,” voegt Kika lachend toe.
“Daarnaast hebben we natuurlijk allerlei forten en paleizen in Jaipur gezien. De luxe, rijkdom en overvloed waren ongeëvenaard.”
Onze laatste nacht brachten we ook door in een paleis van een Maharadja. Daar hadden we ons slotdiner in een privézaal aan een prachtige lange tafel met zilveren versieringen, kandelaars, kroonluchters en ornamenten. Het was alsof we midden in een sprookje uit Duizend-en-een-nacht waren beland.
Niets gaat boven thuis.
Een ander hoogtepunt voor de vrouwen waren de verhalen die hun reisleider, Addy, vertelde. Silvia: “Op de allerlaatste avond, na het diner, reden we met de bus naar het vliegtuig. Marlisa vroeg Addy toen om een laatste verhaal.”
Carmen: “Hij kwam met een verhaal dat hij ‘Op zoek naar de waarheid’ noemde.”
Karin: “Het ging zo: ‘Er was eens… een groep vrouwen. Ze gingen naar Varanasi en Jaipur op zoek naar de waarheid. Ze hielden hotelgasten nachtenlang wakker in het tijgerpark, zagen de tijger niet, maar de tijger hield hén wel in de gaten. En zelfs in het privépaleis van de Maharadja vonden ze het geluk niet. Aan het einde van de reis keerden ze terug naar hun eigen land en vonden de waarheid: nergens is het zo fijn als thuis.’”
Voor de vrouwen was dat natuurlijk Jan 18.
Geïnspireerd door de jubileumreis van Jan 18? Neem dan contact op met Karin Bloem, eigenaar van Wild Times. Naast maatwerksafari’s en reizen naar Afrika, India en Myanmar organiseert Wild Times ook lustrumreizen voor jaarclubs, studentenverenigingen en andere groepen.
T: 070-2153250 – E: info@wildtimessafaris.com – www.wildtimessafaris.nl
